22.01—01.02.2026
Asma Laajimi - 'Pay What You Can'
NL
Asma Laajimi (geb. 1999, Tunesië) is een filmmaker en beeldend kunstenaar gevestigd in Brussel. Puttend uit haar persoonlijke ervaringen, onderzoekt Asma via haar multidisciplinaire praktijk postkoloniale thema’s, feministische perspectieven en stedelijke verbeeldingen.
Tijdens haar residentie van oktober 2025 tot januari 2026, werkte Asma Pay What You Can uit, een onderzoek dat de erotiek bevraagt die verankerd ligt in haar herinneringen aan papierwerk en landschap. Door de fysieke sporen van souvenirs te volgen, ontwikkelt ze een visuele taal die zich situeert op het snijvlak van bureaucratie en overleving.
In deze expositie ensceneert Asma migratie zowel als realiteit, alsook bewuste performativiteit. Haar werk flirt met instituties om hun eisen bloot te leggen. Landschappen, verstoorde herinneringen en gefragmenteerde ruimtes roepen een tussenruimte op tussen thuis en elders die verkent wie waar toegang krijgt en tegenover welke prijs. Door bewust de rol van “goede migratie-artiest” te belichamen, nodigt ze de kijker uit om de onuitgesproken regels van dit bureaucratische spel te herkennen en te reflecteren op de esthetische economieën die het in stand houden.
EN
Asma Laajimi (b. 1999, Tunisia) is a filmmaker and visual artist based in Brussels. Drawing from her lived experience, Asma’s multidisciplinary practice explores postcolonial themes, feminist perspectives and urban imaginaries.
During her residency, from October 2025 until January 2026, Asma developed Pay What You Can, a research project that questions the erotics embedded in her memories of landscapes and paperwork. Following the traces of souvenirs, she constructs a visual language situated at the intersection of bureaucracy and survival.
In this exhibition, Asma stages migration as both a reality and a conscious performance, flirting with institutional procedures while exposing their demands. Topographies, glitching memories, and fragmented spaces evoke a limbo between home and elsewhere, examining who is granted access where and at what cost. By consciously taking on and performing the role assigned to the “good migrant artist”, she invites the audience to recognise the unspoken rules of this bureaucratic game, and to reflect on the aesthetic economies that sustain it.
