Bienvenue (Lucian Moriyama, Anastasia Hadjipapa-McCammon and Francesca Hawker):
Collective-in-residency
Off the Grid
Periode: 22.01—18.05.2025
NL
Lucian Moriyama, Anastasia Hadjipapa-McCammon en Francesca Hawker vormen een collectief dat gebruikmaakt van uiteenlopende ultramundane media. Ze introduceren deze als koffiezetapparaten die veel weghebben van het geluid van regen, muziek en radiopiraterij, evenals detectiveachtige performances.
Tijdens de residentie zullen ze de codes en objecten van het kantoor, de keuken en de bar toe-eigenen en transformeren. Dit zal resulteren in een installatie en een lounge-cabaretvoorstelling, die in het voorjaar van 2025 in première gaat.
EN
Lucian Moriyama, Anastasia Hadjipapa-McCammon and Francesca Hawker is a collective using a variety of ultra-mundane mediums, which they introduce as Coffee Machines which sound a lot like rain, music and radio piracy, as well as detective-like performances.
During the residency they will appropriate the codes and objects of the office, the kitchen, the bar, developing an installation and lounge-cabaret performance to be premiered in spring 2025.
Studio View
Bienvenue (Lucian Moriyama, Anastasia Hadjipapa-McCammon and Francesca Hawker):
Collective-in-residency
NL
De uitdrukking ‘bureaucratische nachtmerrie’ brengt zonder enige schijnbare tegenstrijdigheid de fluorescerende, verlichte wereld van papieren en gewichten samen met de onwerkelijke, vormloze wereld van dromen.
Deze wankele plek tussen het alledaagse en het macabere, tussen echte monotonie en denkbeeldige angsten, wordt wel Kafkaësk, surrealistisch of Lynchiaans genoemd. Gevangen in steeds complexere systemen met afnemende meeropbrengsten, heerst er een algemene spanning en angst: dingen kloppen niet.
Ons project heeft tot doel deze tegenstrijdige ruimte van het ultra-alledaagse te verkennen. We werken in het hele gebouw van de kunstenaarsresidentie CAS-CO en zullen ons de codes en objecten van het kantoor, de keuken en de bar eigen maken om een installatie en een lounge-cabaretvoorstelling te ontwikkelen die in het voorjaar van 2025 in première gaat.
Het incident(eel)
De componist Robert Ashley verklaarde, over de rol van zangers in zijn opera’s: “Ik denk niet dat er nog heldendom bestaat.” In plaats daarvan richtten zijn werken zich vaak op incidentele spraak, nerveuze tics, stotteren en mompelen.
Op basis van performance-technieken ontwikkeld door Robert Ashley, Laurie Anderson, Gary Farrelly en Sue Tompkins, zal onze werkmethodologie incidentele strategieën verkennen. Door te luisteren naar het uiterst alledaagse, willen we onderzoeken hoe de moeilijkheden van taal, bureaucratie, verlegenheid en mislukking kunnen worden geïntegreerd in onze collectieve artistieke praktijk.
Deze strategieën zijn al aanwezig in ons werk. Francesca Hawkers installatie Coffee Machine which sounds a lot like rain (2022) bijvoorbeeld, presenteert een reeks koffiemokken met daarop een afgedrukte e‑mailwisseling over een voorstelling die vanwege regen werd afgelast. Het is een conceptueel resumé van een voorstelling die had kunnen plaatsvinden. De installatie omvat een filterkoffiezetapparaat, waarvan de incidentele geluiden worden versterkt, wat doet denken aan een naderende storm.
Op dezelfde manier transformeert Lucian Moriyama’s sculptuur Lighthouse het navigeren door bureaucratie en mislukking in een artistiek gebaar van hoop en bevrijding. In de geest van piratenzenders omzeilt hij de regelgeving betreffende radiogolven en bedenkt hij protocollen om zijn liedjes via zichtbaar licht uit te zenden. Door geluid via licht te verzenden, worden schaduwen stilte en lenzen versterkers.
De voorstellingen van Anastasia Hadjipapa-McCammon draaien om de figuur van de detective, die alledaagse voorwerpen omzet in aanwijzingen. De detective biedt een masker of vermomming waarmee de wereld kan worden benaderd. Haar performance Holes of Deep Importance gebruikte een radioprogramma om thema’s als paranoia, bureaucratie en het alledaagse te verkennen door voorwerpen te verbinden met de rode draad van een detective.
Samen tonen deze gebaren een gedeelde vastberadenheid om mislukkingen om te zetten in fantasie, en het onderbelichte in het fundamentele.
EN
“The phrase ‘bureaucratic nightmare’ brings together, without any apparent contradiction, the fluorescent, illuminated world of papers and weights and the unreal, formless world of dreams.
This slippery place between the mundane and the macabre, between real monotony and imaginary fears, has been called Kafkaesque, surreal, or Lynchian. Trapped within systems of increasing complexity with diminishing returns, there is a common tension and anguish: things don’t make sense.
Our project aims to explore this contradictory space of the ultra-mundane. Working throughout the building of the artist’s residency CAS-CO, we will appropriate the codes and objects of the office, the kitchen, the bar, developing an installation and lounge-cabaret performance to be premiered in spring 2025.
The incident(al)
The composer Robert Ashley, explaining the role of singers in his operas, stated: ‘I don’t think there is any heroism anymore.’ Instead, his works often focused on incidental speech, nervous tics, stutters, and mumblings.
Drawing from performance techniques developed by Robert Ashley, Laurie Anderson, Gary Farrelly, and Sue Tompkins, our working methodology will explore incidental strategies. By listening to the ultra-mundane, we want to explore how the difficulties of language, bureaucracy, embarrassment, and failure can be integrated into our collective artistic practice.
These strategies are already present in our work. Francesca Hawker’s installation Coffee Machine which sounds a lot like rain (2022), for example, presents a series of coffee mugs containing a printed e‑mail exchange concerning a performance which was cancelled due to rain. It is a conceptual resumé of a performance that could have been. The installation includes a drip-filter coffee machine, the incidental sounds of which are amplified, evoking an oncoming storm.
Similarly, Lucian Moriyama’s sculpture Lighthouse transforms navigating bureaucracy and failure into an artistic gesture of hope and liberation. In the spirit of pirate radio, he circumvents regulations on radio waves and invents protocols to transmit his songs over visible light. By sending sound through light, shadows become silence, and lenses become amplifiers.
Anastasia Hadjipapa-McCammon’s performances revolve around the figure of the detective, transforming everyday objects into clues. The detective offers a mask or disguise through which to encounter the world; Her performance Holes of Deep Importance, used a radio show narrative to delve into themes of paranoia, bureaucracy, and the mundane by connecting objects with a detective’s red thread.
When taken together, these gestures demonstrate a shared resolve to transubstantiate failure into fantasy, the overlooked into the fundamental.
