16.11—09.12.2023

Eat the frog, swallow the ebb - Francisco Correia

NL

Welkom op 16.11, 18 uur, voor de ope­ning van Eat the frog, swal­low the ebb, een solo­ten­toon­stel­ling van Francisco Correia (Lissabon, 1996), waar­mee hij zijn een­ja­ri­ge resi­den­tie als lau­re­aat van de Cas-co Bac Award afsluit. Elk jaar selec­te­ren Bac Art Lab, Cas-co en Off the Grid een van de afge­stu­deer­den van de Luca School of Arts voor een dub­bel tra­ject van pro­duc­tie en pre­sen­ta­tie in Leuven. De ten­toon­stel­ling kadert in Fringe, het off-pro­gram­ma van New Horizons — Dieric Bouts Festival.

“Als het je taak is om een kik­ker te eten, kun je dat het bes­te ​‘s och­tends vroeg doen. En als het je taak is om twee kik­kers te eten, kun je het best eerst de groot­ste eten.” — Mark Twain

Afgelopen zomer zwom ik in een stroom van vreem­de onli­ne con­tent. Ik keek ver­slaafd naar Succession en raak­te in de ban van aller­lei moti­ve­ren­de lezin­gen over hoe je een suc­ces­vol­le onder­ne­mer kunt wor­den. Deze lezin­gen vul­den me met een men­ge­ling van afkeer en die­pe toe­wij­ding aan goed­ko­pe, levens­ver­an­de­ren­de advie­zen. Ik leer­de dat de dage­lijk­se sche­ma’s van beroem­de men­sen alle­maal een paar uur slaap en het eten van gek­ke din­gen op rare tijd­stip­pen van de dag gemeen had­den. Ik was altijd kies­keu­rig geweest over mijn dieet en raak­te vaak geïr­ri­teerd door de namen van gezon­de din­gen. Mijn dieet ver­an­de­ren was geen optie, maar ik kon wel een paar uur slaap mis­sen, en ook begin­nen met joggen.

Op een och­tend stond ik voor zons­op­gang op en ging ik hard­lo­pen op het strand. Ik deed het natuur­lijk voor­al om er goed uit te zien, maar het was de moei­te waard om de zon ach­ter de oce­aan te zien opko­men en met mijn voe­ten op het nat­te, onge­rep­te zand te lopen. Ik fan­ta­seer­de over een leven vol ele­va­tor pit­ches, hand­druk­ken en dagen­lang wer­ken in een kan­toor dicht bij de hemel. Na het hard­lo­pen voel­de ik me in con­tro­le over mijn lichaam. Mijn lichaam, mijn tem­pel, mijn leven. Ik was niet flauw­ge­val­len en mijn benen waren niet afge­val­len. Op dat moment waren mijn com­mu­ni­ca­tie­ve vaar­dig­he­den beter dan die van welk per­so­na­ge uit Succession dan ook. Hoewel ik in mijn leven net zo ver ver­wij­derd was van Rupert Murdoch als van Logan Roy. Ik stap­te het water in, liet het gewicht van mijn lichaam los en liet me door het och­tend­ge­tij mee­voe­ren als een fles­sen­post. Ik ging terug naar mijn kamer, met het gevoel dat mijn leven net was ver­an­derd. Ik at een banaan, open­de mijn lap­top en begon alle e‑mails te beant­woor­den die ik al zo lang had uitgesteld.

Afbeelding: José Fernando Pereira

EN

Welcome on 16.11, 6 pm, for the ope­ning of Eat the frog, swal­low the ebb, a solo exhi­bi­ti­on by Francisco Correia (Lisbon, 1996), con­clu­ding his one-year resi­d­en­cy as the lau­re­a­te of the Cas-co Bac Award. Every year, Bac Art Lab, Cas-co and Off the Grid select one of the gra­du­a­tes of Luca School of Arts for a dou­ble pro­duc­ti­on and pre­sen­ta­ti­on tra­jec­to­ry in Leuven. The exhi­bi­ti­on fra­mes within Fringe, the off-pro­gram­me of New Horizons — Dieric Bouts Festival.

“If it’s your job to eat a frog, it’s best to do it first thing in the mor­ning. And if it’s your job to eat two frogs, it’s best to eat the big­gest one first.” — Mark Twain

Last sum­mer, I had been swim­ming in a stream of stran­ge onli­ne con­tent. I’d been bin­ge-wat­ching Succession and was hoo­ked on all kinds of moti­va­ti­o­nal talks about how to beco­me a suc­ces­sful entre­pre­neur. These lec­tu­res fil­led me with a mix­tu­re of loa­thing and deep devo­ti­on to che­ap, life-chan­ging advi­ce. I learnt that the dai­ly sche­du­les of famous peo­p­le all had in com­mon the few hours of sleep and eating cra­zy things at weird times of the day. I had always been pic­ky about my diet and often­ti­mes irri­ta­ted by the names of heal­thy things. Changing my diet was a no-go, but I could, in fact, do wit­hout a few hours of sleep — and also start jogging. 

So one mor­ning, I left my bed befo­re sun­ri­se and went for a run on the beach. I was cer­tain­ly doing it for fas­hi­on, but it was rewar­ding to see the sun coming up behind the ocean and my feet trea­ding on the wet, unt­ou­ched sand. I fan­ta­sis­ed about a life of ele­va­tor pit­ches, hands­ha­ke deals and spen­ding my days in an offi­ce clo­se to the sky. After run­ning, I felt in con­trol of my body. My body, my tem­ple, my life. I had­n’t fain­ted nor my legs had fal­len off. At that moment, my com­mu­ni­ca­ti­on skills were bet­ter than tho­se of any charac­ter in Succession. Although in my life I was as far away from Rupert Murdoch as I was from Logan Roy. I step­ped into the water, let­ting go of the weight of my body and allo­wing the mor­ning tide to flo­at me like a mes­sa­ge in a bott­le. I went back to my room, sen­sing that my life had just chan­ged. I ate a bana­na, ope­ned my lap­top and star­ted ans­we­ring all the emails I’d been put­ting off for a long time.

Image: José Fernando Pereira