NL

“De ver­sla­ven­de kracht van het inter­net is reëel, en nie­mand weet dat beter dan Aurélie Bayad. In een post-inter­net­we­reld, waar IRL steeds meer ver­smelt met URL, sij­pe­len nieu­we moge­lijk­he­den ons dage­lijks leven bin­nen. In haar veel­zij­di­ge kunst­prak­tijk gebruikt Bayad video, foto­gra­fie en per­for­man­ce om ons te con­fron­te­ren met de rom­me­li­ge en sme­ri­ge gedach­ten en ver­lan­gens van onze hyper­re­ë­le (wat is echt?) iden­ti­tei­ten, zorg­vul­dig gecon­stru­eerd om te vol­doen aan nieu­we regels en ver­wach­tin­gen, vast­ge­steld door de digi­ta­le sfeer van nep-likes en duis­te­re web-ero­tiek. Bayad gebruikt haar came­ra, haar lichaam en dat van ande­ren, en haar sub­jec­tie­ve geschrif­ten om een nieu­we esthe­ti­sche taal te cre­ë­ren voor de nieu­we ver­lan­gens van onze heden­daag­se cul­tuur. In slij­me­ri­ge en kle­ve­ri­ge, lelij­ke en wal­ge­lij­ke, goed­ko­pe en glit­te­ren­de omge­vin­gen zien we hoe ze de per­so­na’s van haar gefilm­de en gefo­to­gra­feer­de onder­wer­pen (vaak zich­zelf) ont­vouwt. Ze ver­bergt haar gepor­tret­teer­de onder­wer­pen ach­ter de zach­te nos­tal­gi­sche tint van de kit­sche­ri­ge cul­tuur van de jaren tach­tig en negen­tig, ze filmt met gril­li­ge en exta­ti­sche sequen­ties, voor­ziet haar films van bloed­stol­len­de sound­tracks en kijkt onbe­vreesd terug in de lens, als­of ze ons vraagt: ’ Wat is je ech­te per­soon­lijk­heid? Wat is ech­te schoon­heid? Wat is je ware ver­lan­gen, je fetisj? Wie wil je dat ik zie?’ Met haar bui­ten­aard­se schoon­heids­ide­a­len, haar vis­ce­ra­le en weer­zin­wek­ken­de, maar kleur­rij­ke ont­moe­tin­gen met voed­sel en ande­re alle­daag­se zaken, en haar open­har­ti­ge vra­gen over inti­mi­teit, geven en ont­van­gen, lief­de en mis­bruik – zo tref­fend dat ze je kun­nen doen beven van twij­fel aan jezelf – deelt Aurélie Bayad met ons haar zoek­tocht naar per­soon­lij­ke hou­vast in deze ver­war­ren­de, genet­werk­te wereld.” tekst door Zeynep Kubat

EN

“The addic­ti­ve for­ce of the inter­net is real, and who knows this bet­ter than Aurélie Bayad. In a post-inter­net world, whe­re IRL incre­a­sin­gly mer­ges with URL, new pos­si­bi­li­ties of being seep into our dai­ly lives. In her ver­sa­ti­le art prac­ti­ce, Bayad uses video, pho­to­grap­hy and per­for­man­ce to con­front us with the mes­sy and dir­ty thoughts and desi­res of our hyper­re­al (what is real?) iden­ti­ties, care­ful­ly con­struc­ted to live up to new rules and expecta­ti­ons, set by the digi­tal sphe­re of fake likes and dark web ero­tics. Bayad uses her came­ra, her body and that of others, and her sub­jec­ti­ve wri­tings to cre­a­te a new aes­the­tic lan­gu­a­ge for the new desi­res of our con­tem­po­ra­ry cul­tu­re. In slimy and gooey, ugly and dis­gus­ting, che­ap and glit­tery envi­ron­ments, we watch her unfold the per­so­nae of her filmed and pho­to­grap­hed sub­jects (often herself). She hides her port­ray­ed sub­jects behind the soft nos­tal­gic hue of the kitschy cul­ti­va­ti­on of the eigh­ties and nine­ties, she shoots her films with erra­tic and ecsta­tic sequen­ces, gives them heart-poun­ding sound­tracks, and fear­les­sly looks back into the lens, as if asking us: ​‘What is your real per­so­na­li­ty? What is real beau­ty? What is your true desi­re, your fetish? Who do you want me to see?’ With her other­world­ly beau­ty standards, her vis­ce­ral and dis­gor­ging, but color­ful encoun­ters with food and other quo­ti­di­an sub­stan­ces, and her frank inter­ro­ga­ti­ons of inti­ma­cy, giving and recei­ving, love and abu­se – so per­ti­nent that they can make you trem­ble with self-doubt – Aurélie Bayad sha­res with us her search towards per­so­nal groun­ding in this con­fu­sing net­wor­ked world. ” text by Zeynep Kubat